شخصی

جده نه، با افتخار به تهران برگردید!
نویسنده : مجید غفرانی - ساعت ۳:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٦

ایران ورزشی- از روزی که پرسپولیس در تهران 6 گل به الشباب زد و حریف اماراتی را تحقیر کرد تا در آسیا قدرتنمایی کند، 55 روز می‌گذرد اما در تمام این روزها پرسپولیس هیچ نشانی از تیمی مدعی در آسیا نداشته و حتی در لیگ داخلی هم افتضاح به بار آورده است. 
حالا پرسپولیس به عنوان تیم دوازدهم لیگ برتر ایران باید رودرروی یکی از تیم‌های بالای جدول لیگ امارات قرار بگیرد و البته که پتانسیل شکست این تیم را در ورزشگاه خانگی‌اش آل‌مکتوم دبی دارد. پرسپولیس البته تیم 55 روز پیش نیست که توپ‌هایش به تور نشست، مطمئناً الشباب هم تیمی که در تهران دست و پا بسته بود و 6 گل خورد، نخواهد بود. تیم سبزپوش اماراتی در هر دو بازی خانگی خود مقابل الغرافه و الهلال نمایش فوق‌العاده‌ای ارائه کرد و هر دو تیم دیگر گروه را در خانه متوقف کرد. الشباب در دبی تیمی متفاوت با بیرون از خانه است و فوتبال را فوق‌العاده بهتر از دیدارهای خارج از خانه بازی می‌کند بنابراین دنیزلی و شاگردانش باید بدانند برای کسب امتیاز در دبی و رسیدن به پیروزی اصلاً نگاهی به عقب و بازی رفت نداشته باشند. پرسپولیس بعد از شکست فولاد و به پایان رساندن لیگ با یک پیروزی نسبتاً روحیه‌بخش قدم به این دیدار مهم می‌گذارد و البته دوست دارد اتفاقاتی رقم بخورد تا منجر به سرگروهی‌اش شود. با این وجود سرگروهی در اختیار پرسپولیس نیست و حتی اگر شاگردان دنیزلی دست به کار بزرگی زده و الشباب را در خانه‌اش شکست دهند، پیروزی الهلال مقابل الغرافه منجر به صدرنشینی تیم عربستانی خواهد شد و آنگاه پرسپولیس باید در مرحله حذفی در جده به مصاف دیگر تیم قدرتمند عربستانی یعنی الاتحاد برود. بدین ترتیب پرسپولیس باید خوش‌شانس باشد که الهلال در ریاض تن به تساوی دهد و سرگروهی نصیب آنها شود تا در تهران میزبان یکی از دو تیم بن یاس امارات یا پاختاکور ازبکستان باشد. در هر صورت پیروزی مقابل الشباب و صعود به مرحله حذفی حال و روز پرسپولیس را تا حدودی بهتر خواهد کرد و امیدوار به بازی سوم خرداد اما چنانچه نتایج روز پایانی منجر به حذف سرخ‌ها شود باید منتظر وفور حاشیه‌هایی بود که همین حالا دور و بر پرسپولیس را گرفته‌آند و منتظر اتفاقی مثل حذف در آسیا هستند تا بیرون بریزند. پرسپولیس برای رویایی با الشباب به غیر از تال و هوشیار تمام نیروهایش را در اختیار دارد و باید دید مصطفی دنیزلی که حساسیت ویژه‌ای نسبت به رقابت‌های لیگ قهرمانان دارد چگونه از این میدان بیرون خواهد آمد. دنیزلی در آخرین اظهار نظرهای خود قبل از ترک تهران به این مسأله اشاره کرده که به بازی مرحله یک هشتم نهایی فکر می‌کند و این یعنی که نتایج شب آخر منتج به صعود این تیم خواهد شد. باید دید آقا مصطفی می‌تواند این مهم را عملی کند یا فصل کابوس‌وار پرسپولیس با کابوسی دیگر کاملاً پایان می‌یابد.


comment نظرات ()
مقصد بعدی قلعه‌نویی کجا است؟
نویسنده : مجید غفرانی - ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٦

امیر قلعه‌نویی از تراکتور‌سازی تبریز جدا شد. امیر قلعه‌نویی با مس کرمان به توافق نرسید. امیر قلعه‌نویی نمی‌تواند به سپاهان برود چون کرانچار آنجا گزینه اول است. ذوب‌آهن هم از شرایط مالی مناسبی برخوردار نیست. اصولا امیر جایی نمی‌رود که مشکل مالی داشته باشد! سایپا و پیکان هم که تیم‌های بی‌تماشاگری هستند. قلعه‌نویی معمولا تیمی را برمی‌گزیند که دارای تماشاگران زیادی باشد. پس مقصد بعدی امیر کجا است؟ اشتباه است اگر تصور کنیم او می‌خواهد فصل دوازدهم را به استراحت بگذراند. بی‌گمان با تیم جدیدش وارد میدان خواهد شد اما نام آن تیم چه تیمی است؟ یک گزینه بیشتر به ذهن مان نمی‌رسد. اینکه او بار دیگر به استقلال برگردد و دوباره سکان هدایت آبی‌ها را در دست بگیرد. اتفاقی که شاید خوشایند بعضی‌ها نباشد و بعضی دیگر از آن استقبال کنند. به واقع گزینه‌ای جز استقلال پیش روی امیر قلعه‌نویی است اما به نظر می‌رسد تکلیف این گمانه‌زنی پس از بازی با نسف قرشی ازبکستان مشخص بشود. اگر استقلال از گروه آسیایی خود صعود کند شاید برکناری مظلومی سخت و دشوار بشود. شاید هم نه! آنها که انگیزه زیادی برای ایجاد تغییرات دارد در صورت پیروزی استقلال مقابل نسف قرشی مدیر جدید استقلال را انتخاب کرده و پیامد آن امیر قلعه‌نویی را هم به‌عنوان سرمربی جدید انتخاب می کند. البته باید سرمربی جدید با حکم مدیر عامل انتخاب بشود. اگر فرض را بر این بگیریم که هیات مدیره استقلال نتواند با فتح‌ا...‌زاده کار کند هرگز نمی‌تواند خود به‌عنوان هیات مدیره در انتخاب سرمربی آستین بالا بزند چراکه این کار دخالت در کار مدیر عامل به حساب می‌آید و اگر انتخاب سرمربی توسط هیات مدیره صورت بگیرد فردایش همه می‌گویند مدیر عامل چه نقشی دارد؟ به هرشکل باید منتظر ماند اگر مقصد امیر استقلال باشد بی گمان قبل از آن باید تکلیف مدیریت باشگاه استقلال مشخص بشود.


comment نظرات ()
گردشگران ایرانی در تور فروشگاه‌های خارجی
نویسنده : مجید غفرانی - ساعت ۳:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/٢٦

 فکر می‌کنید در سال چه تعداد ایرانی راهی همین کشورهای همسایه‌‌مان مثل ترکیه و امارات می‌شوند، حدس زدنش کارچندان مشکلی نیست، آمار و ارقام‌ هم روشن است اما اگر قرار به اعلام آن باشد خبر آنقدر تکان‌دهنده و تلخ است که روسیاهی برای زغال می‌ماند و بس... 
می‌گویند ایرانی‌ها جزو ولخرج‌ترین و البته پرهزینه‌ترین توریست‌های جهان هستند، چرا که اگر بخواهیم به گفته مقامات ترکیه‌ای بسنده کنیم باید بپذیریم که در سال حدود یک تا یک و نیم میلیون نفر ایرانی وارد این کشور می‌شوند و با احتساب هزینه 700 دلاری هر گردشگر به طور متوسط ، ایرانیان در مجموع بیش از 700 میلیون دلار از حساب بانکی خود را روانه جیب ترک‌های همجوارشان می‌کنند و شاید به همین علت نیز ما ایرانی‌ها برخلاف تصور دیگران جزو بهترین مشتریان گردشگری هستیم که اتفاقاً به گشاده‌ دستی هم بسیار معروفیم، چرا که وقتی چشم‌مان به مراکز خرید می‌افتد، برایمان فرقی نمی‌کند سوغاتی که می‌خریم، در کشورمان با قیمت پائین‌تر و کیفیت بالاتر در دسترس‌ است، ما صرفاً چشم‌مان را می‌بندیم و دلمان را به دریا می‌زنیم و از ضرری هم که احتمالاً پیش رویمان است، غافلیم، آمارها تنها در سال 88 نشان می‌دهد که روزانه تقریباً 18 پرواز از فرودگاه‌های بین‌المللی ایران در فرودگاه بین‌المللی دوبی نشسته است و تعداد محدودی گردشگر نیز از طریق مرزهای دریایی وارد این شهر حاشیه جنوبی خلیج فارس شده‌اند، با این حال هنوز آمار رسمی از میزان مسافران ورودی به دوبی منتشر نشده است، اما آمارهای غیررسمی از ارزآوری 2 میلیارد دلاری گردشگران ایرانی برای اماراتی‌ها حکایت دارد که متأسفانه باید گفت بخش اعظم آن از خرید اجناس چینی درجه سه در مراکز خرید ارزان‌قیمت حاصل می‌شود. 
البته عادت خوب ایرانی‌ها به مهمان‌نوازی آنها را دچار عادت خوبتری به‌نام میزبان‌نوازی هم کرده است، به طوری که آنها جیبشان را در اختیار صاحبخانه قرار می‌دهند تا آن طور که می‌طلبد خالی کند، شاید شنیدن این عبارات به مذاق‌مان خوش نیاید، اما واقعیت تلخ است اماراتی‌ها با زرق و برق دادن به بازارهای گردشگری‌شان از این پتانسیل بالا نهایت استفاده را می‌برند و از همین طریق نیز سالانه چندین میلیارد دلار ارز را وارد کشورشان می‌کنند، رفتن به امارات اگرچه این روزها از تب و تاب خیلی‌ها افتاده است، اما همچنان هستند کسانی که سودای رفتن به دوبی را در سر می‌پرورانند و سفرهای خارجی هنوز برایشان یک رؤیای دست نیافتنی است. 
متأسفانه این تفکر غلط در ذهن برخی‌ها تا حدی ریشه دوانده که حاضرند برای چند شب اقامت در کشوری که قامتش به اندازه یکی از شهرهای کوچک و سبقه تاریخی‌اش در حد یکی از بناهای محله ماست، پول‌های کلانی هزینه کنند، این افراد البته چشمشان را به روی توهین‌ها و بازدیدهای بدنی کشور مقصد می‌بندند. 
افرادی که هنوز گوش‌شان با نام‌های فلک‌الافلاک، الموت، شوشتر و نقش رجب آشناست و از بیم آن که ژستشان به هم نخورد، حتی نام سفرهای داخلی را هم به زبان نمی‌آورند، البته این بهانه که هزینه‌های گردشگری در ایران بالاست در ظاهر توجیه مناسبی است، چرا که به گفته اغلب آژانس‌داران هزینه یک تور داخلی مثل (کیش) تقریباً مشابه هزینه یک تور خارجی امارات است اما تجربه ثابت کرده است که مشکل گردشگری ایران نه هزینه‌های بالا که رواج یک تفکر غلط درباره بهشت گردشگری در آن سوی آب‌هاست. سازمان جهانی جهانگردی چندی پیش لیست بلندبالایی از پرهزینه‌ترین گردشگران دنیا را اعلام کرد. 
در این لیست رتبه اول به آلمانی‌هایی اختصاص یافته بود که به خساست معروفند، اما متأسفانه خبری از ایرانیان خوش‌سفر نبود، درحالی که اگر دیگران ندانند، ما خودمان به خوبی می‌دانیم که خصلت ولخرجی‌مان بویژه در هنگام خرید و غذا خوردن روی دست همه خصلت‌های دنیا بلند می‌شود و خدا نکند که ما در شرایطی قرار بگیریم که بخواهیم سرکیسه را شل کنیم. کشورهای توریستی دنیا نیز با توجه به همین ویژگی که در میان ایرانی‌ها پررنگ‌تر است، با رنگ و لعاب دادن به بازارهای گردشگری خود، زمینه را برای این منظور آماده کرده‌اند. 
اگر به امارات سفر کرده باشید، حتماً معترف خواهید شد که بجز چند مرکز خرید باشکوه و البته اماکن تفریحی غیر‌مجاز، چیز خاص دیگری برای عرضه وجود ندارد و همه آنچه در لفاف مدرنیته و سازه‌های مصنوعی پیچیده شده است در حقیقت به شکل طبیعی و ساده‌تر در همین ایران خودمان هست، اما از آنجا که «مرغ همسایه غاز است»، داشته‌هایمان به چشم خودمان نمی‌آید وگرنه چه کسی می‌تواند زیبایی کویر مصر در ایران را به صحرای شیخ‌نشین‌های عرب بفروشد(.گزارش ایران از افزایش سفر به کشورهای همسایه)


comment نظرات ()
شیوخ عرب زائده های خلیج فارس
نویسنده : مجید غفرانی - ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٤

اگر بخواهیم پدیده ای که به تمدن مدرن غرب معروف است را تا سطح نازل روابط بین الملل تقلیل دهیم، می توانیم برای آن مرزهای معرفتی تقریبی ترسیم کنیم و به قول طرفداران تحلیل گفتمان، یک متن و شماری حاشیه را درآن، از هم منفک کنیم.
متن اکنون قدرتمند است و مرکز فرماندهی جهان را در دست دارد و همه چیز را برای خود می خواهد و با خود تعریف می کند، متن مرکز تولید و ابتکار است و مثل واحد پردازش یک کامپیوتر می ماند؛ تولیدکننده فکر و کالاست؛ تبدیل کننده مواد اولیه است؛ لذا آسمان و زمین همه چیز را در همه جا مدیریت و کنترل می کند و در این کار ویژه خود، بی رحم و بی انصاف است و هرچیز بدردبخوری را برای خود می خواهد؛ این چیز می تواند کالا باشد، یک اندیشه کاربردی و کارآمد باشد، و یا یک صاحب تخصص و فکر باشد. اشتهای متن سیری ناپذیر است. در این مکانیسم، دیگری حاشیه است و تنها حق دارد که از پس مانده ها استفاده کند و البته این هم به لطف و کرم متن بستگی دارد! دیگری نباید یک شریک جدی و تأثیرگذار باشد. او اصولا صاحب هیچ «حقی» نیست و حتی حق تعقل ندارد! تنها «وظیفه» دارد که اوامر را اجرا و مواد اولیه استخراج کند و به مردم بفرستد، مردم حاشیه وظیفه دارند از دیکتاتورهای تحت فرمان غرب پیروی کنند، آنها وظیفه دارند کالاها را بخرند. حاشیه جنگ افزار بخرد و بدتر از همه اینکه، وظیفه دارد که «فکر» نکنند! نیندیشد، پردازش نکند و لذا مدیریت نکند و سکان هدایت را به متن بسپارد.
این متن اکنون اروپای غربی و آمریکاست. به علاوه چند کشور صنعتی دیگر که غریبه نیستند. 
با تسامح می توان گفت که مرکز ثقل آن، آنگلوساکسون است.
کشورهای متن تقریبا یکجورند، اما حاشیه ها خیلی متفاوت و پراکنده اند. می توان از یک منظر، آنها را به حاشیه های خوش شانس و بدشانس و از منظر دیگر، حاشیه های مستقل و خیلی وابسته تقسیم کرد.


ادامه مطلب ...
comment نظرات ()